Útsýni af fjórðu hæð

7. febrúar 2026

Friðrik,söngfélagar, góðir gestir.

Gott og blessað kvöldið vinir kærir
kraftafæði ljúffengt okkur nærir:
Súrmeti og hákarl hér þið etið.
Hlustið nú á kvæði ef þið getið.

Friðrik! okkar foringi og stjóri
forðar oss frá trassaskap og slóri.
Friðrik einatt veifar töfrateini,
tóninn kemur þaðan sá hinn hreini,
hann takti vorum traustu slagi stýrir
svo tónar margir saman hljóma dýrir.

***

Við erum prentarar og píparar
prestar, smiðir, kennarar
bólstrarar og bílstjórar,
arkitektar, tollarar.
rafvirkjar og rokkarar
líka Liverpúlarar
læknar, apótekarar
fræðingar og forstjórar
málarar og meistarar,
allt þetta og allskonar.
En eitt er það sem hér og þar og alls staðar
okkur hérna sameinar:
að mætum við um vetrarkvöldin löng
vikulega til að æfa söng.
Jafnvel þó að ögri ofsaveður
okkur saman listagyðjan kveður.
Í vetrarmyrkri, á vorsins björtu kvöldum
með vinum oft á söngæfingum dvöldum.

Laglínuna fyrsti tenor tekur,
tilfinningar hátíðlegar vekur.
Annar tenor allur þá með sóma
yndislega raddar mjúka hljóma.
Fyrsti bassi hreina harmóníu
hugljúfur líka syngur upp á tíu.
Annar bassi þungur undir þrumar,
þéttir á velli karlmannlegir gumar.

Hljómar þá forte röddin sterk sem stál,
– stundum piano, ljúf og mild og þjál.

Skál!

***

Munið þið Skálmöld? Metall gall í Hörpu,
mikinn fóru gítarsveinar snörpu.
Magnaði víkingaseiðinn Sinfónían.
Sannarlega kvað við tóninn nýjan
þá er kvað við raust vor tunga rokk
rosalegt dúndur-magnað þungarokk,
svall í botn hið svarta drungarokk
súper-mega-epískt pungarokk.
Það var alveg brjálað brjál,
hið besta mál.

Skál!

***

En gömlu lögin syngur karlakórinn,
kjóllinn hreinn og nýpússaður skórinn.
Í barmi glansa gull og silfurmerki,
göfugmennsku sýnir hann í verki.

Léku framandi textar oss á tungu,
tíðum lærðum útlend ljóð og sungum
sænsku, þýsku, ensku og önnur mál;
– einföld norræn tign og barrokkprjál –
skál!
ítalska, norska, færeyska, spænska, franska,
finnska, latína, rússneska og danska –
allra þjóða ljóð er létt að gala
ef listagyðjan kennir manni’ að tala.

Alla texta utan bókar lærum
eins og drekka vatn úr brunni tærum.

Á aðventunni æfum við svo sálma
og inn í kirkjuskip í takt að skálma.
Þar gnæfa háar Hallgrímskirkju súlur
og hanga á trjánum rauðar jólakúlur.
Orgelið syngur, ómar, hljómar, bylur,
undur snúnar tónafléttur þylur.
Hljóðfærið mikla Lenka lætur óma
og liðið kyrjar jólasálma fróma.

En þegar fer að hækka á himni sól
þá hýrnar okkar vortónleika gól;
syngjum um bjartar sumarnætur þá,
um Sverri kóng og fjallavötnin blá,
syngjum um norðurljósa bjarma bál,
um birkigöng og fjöll og landsins sál,
bardagann er þeir brenndu inn vitra Njál
og Bergþóru við fluttum söngvamál.

Skál!

Látum gömlu lögin hljóma enn,
lofum fósturjörð og hrausta menn.

***

Já, hvað er svona merkilegt við það að vera í karlakór?
Og karlmennska? Þú spyrð hvað hún er, hvert hún fór.
Er hún stór?
Er hún tildur og hjóm?
orðin tóm,
ónýt og auð?
Er hún dauð?
Eitthvað oná brauð?

Við kunnum mæta vel að bora í vegg,
það vex á okkar kinnum líka skegg,
kunnum lyftara að stýra,
ljóð að skýra,
tengja rétta víra
til að eima spíra,
skipta um dekk á vörubíl og möl og snjó að moka.
Já, merkilegt er það að bera áburðarpoka.
En glösunum líka við kunnum að klingja
og kunnum með vinum í gleðskap að syngja,
kunnum að flytja ljóð og syngja lag,
listagyðjan sameinar okkur í dag.
Nei, það er ekkert mál.

Skál!

***

Munið þið lagið um yngismey eina í sólskinsdalnum?
Ávarpa vil ég í sama dúr ykkur konur í salnum.

Í veislu hyllir kórinn ykkur, konur,
í kvöld er saman þorra blótum við
því hver okkar er sinnar móður sonur
en samferða um lífið við og þið.

Hið besta er að ganga hlið við hlið
og hjálpast að í hverju sem við gjörum.
Þið eruð okkur stoð í storma klið,
við stöndum saman, deilum okkar kjörum.

Á fegurð ykkar stórum augum störum,
hún stælir, tælir, lokkar þessi sýn.
Við nemum spekiorð af ykkar vörum.
Með ykkur fer allt vel og sólin skín.

Kærustur, meyjar, konur skulum lofa.
Í kvöld hjá ykkur girnumst við að sofa.

***

Þá hef ég lokið við lofsöngsmál
Lyftum saman glasi:

Skál!